۴۵ دقیقه تضرع تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک عادات ختم تو لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند خاک سرد است. از ابد می گفتند. از همیشه می گفتند بعد از مرگ عزیز، دیدن خاکسپاری او داغ بازماندگان را ناچیز می یواش. می گفتند گریه کردن در مراسم سوم و هفتم و چهلمش، جان را سبک می کند. قدیمی ها فکر می کردند دم اجل معزز باید پهلو بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد گریه کنند، باید این حرمت برایشان ذکر مصیبت خواند تا رفته رفته بیرونی موجودی رقیق شود. باید این شرف دم به دم تضرع هایشان آمد که آلام شان ناچیز شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ هم می شد حرف قدیمی ها را جدی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز سپس از مرگ شوهرش کم می شد. شاید چنانچه دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، پس ازآن از عفو ٥٠روز بوسیله زهرای قبل از اجل شوهر نزدیک خیس می شد. ولی نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش حکم مراسم ثالث و هفتمین و چهلم را جلوه گر کرد. چهار دیوار خانه گریه هایش را دیدند و ادوات اتاق ها امر آنهایی را نمودار کردند که قرار بود وقت به وقت گریه هایش بگذارند تا او سبک شود. اما نشد. هشدارهای ماتم ابراز نیافته

روز مبدا فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر شان را برای همیشه پژمرده بود. رفته رفته مغز روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند عاری اینکه حسی تو قرائت شان باشد. تا دم نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک قوم راست ورود به گورستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. ترس از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی خواستگار ملاقات نبود. درون آن سو اما هشدار پشت بانگ وجود. اعلام خطر اول را اجتماع شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. سست شدن از انتشار ویروس توسط پیکر متوفی موجب انفراد تو فرآیند تدفین و خداحافظی با فرد از مشت رفته می شود. از دیگر روشنایی امکان برگزاری عادات سوگواری متعارف و جمع شدن افراد در سنت سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات سلبی و دردناک باید توسط رسا انسان حل و فصل شود، داخل صورتی که شرایط هضم یا محلول و انفصال هیجانات منفی مجهز نباشد، بنیان برای بروز فرآیند تفرج پیچیده یا بروز نشده، مجهز خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و بانگ داده بود که ماتم ابراز نیافته می تواند به بلای ناگهانی بدخیم روند بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره عالمگیر سندرم گشت بروز نیافته آژیر انصاف و از روانشناسان بخاطر درمان آن دستیار هوی. در انزوا و آنلاین تضرع کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری در وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، اجتماع شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای عالمگیر ویروس کرونا کم می شد، اما آمار اجل ومیر، آدم را سراسیمه کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را بوسیله مردم یاد داده بود. در تنهایی بوسیله کنسرت آنلاین رفتن، در انزوا به کلاس درس آنلاین رفتن، انزوا و اینترنتی تو موزه های جهان سرک کشیدن. متد حل کارگروه های روان هم خلق مبنا ای بخاطر سوگواری آنلاین حیات. در انزوا برای هر عزیزی که مرده، در اینترنت زاری کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

ته عادت مجله ای ساختن شد. هلال احمر تو ابتدا پای فرمان آمد و بخاطر از مشت رفتگان رسم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران هم به زعم کارشناسان بوسیله رخساره آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده حیات تسهیل گر این جنس سوگواری ها. «این سنت با همکاری اداره کل سلامت شهرداری تهران ایفا می شد. بوسیله مناطق مختلف شهرداری تهران اطلاع دادن کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان شان را از دست دادند، تماس بگیرند و مطلع شوند که آیا برای برگزاری سنت سوگ آنلاین تمایل دارند خواه نه؟» اینها را مهدی قربانی، دستیار اداره فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از قوم ها اعلام آمادگی کردند و بعضی دیگر تمایلی بوسیله اجرای این عادات نداشتند، مواردی حزن بود که خویشتن خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» فداکاری می گوید که بعضی مناطق شهرداری مثل منطقه ٨ و ١٣ جزو اولیه مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

سوگ آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای مصاحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را جلب می کردیم، در یکی از سراهای کوچه منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، در ابتدای مراسم تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان شروع مراسم، لایواینستاگرام را مشهود می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و حتی آشنایان و دوستانش مراسم را به عارض زنده تماشا کنند. از اعضای منصب یک خانواده می خواستیم با بزرگداشت فاصله اجتماعی در به خشکی امدن یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده در روزهای متنوع هفته تفرج آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری مراسم بین هیچ قوم ای زور نداشتیم، استقبال میان خانواده ها غصه طوری بود که چند نفر از اعضای یک قوم می آمدند اما تو لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر اندوه بازدید داشتیم. اغلب غصه آشنایان فرد بودند زیرا ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها در روزگار معین آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این تشریفات تنها در ماه رمضان ایفا شده بجای زمان طریق مجله تا همان تاریخ بوده، تا آخر اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان عالمگیر ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از دست عدل. او به «شهروند» می گوید در مراسم سوگ آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، حضور داشته زیرا خانواده محمد از سوگ آنلاین استقبال نکرده بودند، اندوه این اتحاد را مفت نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و هم تمایل نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و داخل مراسم شریک کنند: «من و یکی دیگر از همکاران تو سرای برزن نشستیم و در تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد تضرع کردیم. مشابه رسوم ختم در کلیسا. دو نفر بیشتر در مراسم ماتم پیشگاه فاحش نکردیم و حتی اعضای خانواده مرحوم رجحان دادند از اینترنت عادات را ببینند.» او که بعد از مراسم با قوم درجه یک متوفی در ارتباط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم تو لایو اینستاگرام مراسم را زنده سیاحت کرده بودند و از آن خرسند داشتند. استقبال کم بخاطر سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری سنت گردش آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان شان رسم سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که کار سوگ آنلاین را نخست کردیم فرض می کردیم بوسیله دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از سنت استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که گردش آنلاین داخل خانواده های ایرانی مسأله جا محذوف ای نیست و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه رسم چند نفره ای که داخل اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به رایگان بودن این مراسم غصه اشاره می یواش اما این مسأله غصه برای بسیاری از قوم هایی که گران کردن کرونایی خواه غیرکرونایی داشتند توجیهی بخاطر عزاداری آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این سوگ آنلاین برگزار شد؛ تمام خرج ها اعم از حضور مداح و قاری و سخنران را هم خود شهرداری پرداخت کرد، مگر در مواردی ویژه که قوم اصراری بر حضور سخنرانی ویژه در سنت داشت.» او می گوید عادات عمدتا در مساجد خواه سراهای کوچه ای برگزار می شد که بتوان تو آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا ارتباط دارد، اگر محدودیت ها ابکی مرطوب شود، احتمال تداوم این مراسم هم وجود دارد.»

می گویند گور سرد است. این عزت سرد که داغ معزز را اندوه سرد می بطی ء. اما شاید سردی قبر برای آنهایی که داخل روزگار کرونا رفتند، سخت زیرفون عمل نرم. سختی که بوسیله نظر می رسد سوگ آنلاین هم چاره ای برایش نبود.