۴۵ دقیقه گریه تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک تشریفات ختم داخل لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از نامه شهروند، می گویند مقبره سرد است. از همیشه می گفتند. از ابد می گفتند پس ازآن از اجل عزیز، دیدن خاکسپاری او داغ بازماندگان را کمینه می یواش. می گفتند زاری کردن تو رسوم سوم و هفتم و چهلمش، جان را سبک می بطی ء. قدیمی ها فکر می کردند لحظه مرگ عزیز باید پیاده شدن بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد تضرع کنند، باید این عرض برایشان ذکر بیماری خواند تا رفته رفته قلب پایگاه رقیق شود. باید این عرض دم به وقت زاری هایشان آمد که آلام شان کم شود. شاید اگر فروردین ٩٩ بی آرامی می شد دست افزار باستانی ها را جدی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز بعد از اجل شوهرش کم می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را پژمان بودند، سپس از بخشیدن ٥٠روز بوسیله زهرای قبل از اجل همسر نزدیک نم می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش کار مراسم سومین و هفتم و چهلم را فاش کرد. چهار دیوار ساختمانی زاری هایش را دیدند و اسباب اتاق ها حکم آنهایی را مشخص کردند که قرار وجود نفس به دم زاری هایش بگذارند تا او استیل شود. ولی نشد. هشدارهای تفرج بروز نیافته

روز اول فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا زندگی شان را بخاطر همیشه اندوهناک بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی درون قرائت پایگاه باشد. تا نفس نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. انسان هایی که هرکدام قوم ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک خانواده عبث ادخال به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. ترس از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب بازدید نبود. در آن سو ولی هشدار تعاقب هشدار بود. اعلام خطر شروع را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «داخل ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. ترس از انتشار ویروس توسط اندام متوفی موجب محدودیت تو فرآیند دفن و خداحافظی با بی مانند از مشت رفته می شود. از دیگر سو امکان برگزاری مراسم سوگواری متعارف و جمع شدن افراد در رسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان آدم حل و مفارقت شود، در صورتی که وضعیت هضم یا محلول و جزئي از جمله هیجانات منفی فراهم نباشد، شالوده برای بروز فرآیند عزا پیچیده یا ابراز نشده، فراهم خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس اتحادیه روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و اعلام خطر داده بود که ماتم ابراز نیافته می تواند به بلای ناگهانی مهلک سیلان بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره عالمگیر سندرم سوگ بروز نیافته هشدار داد و از روانشناسان بخاطر درمان آن کمک خواهش. در انزوا و آنلاین گریه کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری تو وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند انفراد روزهای ابتدای شیوع ویروس کرونا کمتر می شد، ولی آمار اجل ومیر، انسان را ناراحت کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را به انسان یاد داده بود. تو انزوا به کنسرت آنلاین رفتن، در انزوا به کلاس فراگیری آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی در ارسی های گیتی سرک کشیدن. اسلوب حل کارگروه های روان بی قراری ایجاد ماخذ ای بخاطر سوگواری آنلاین بود. داخل انزوا برای هر عزیزی که مرده، در اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

ته شیوه روزنامه ای ابداع شد. هلال احمر در شروع پای کار آمد و برای از دست رفتگان رسوم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران بی قراری به زعم کارشناسان به صورت آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده حیات تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این رسوم با باهم اتحاد کردن راه اندازی بی مو سلامت شهرداری تهران انجام می شد. بوسیله مناطق مختلف شهرداری تهران اعلام کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان پایگاه را از مشت دادند، تماس بگیرند و فاتحه شوند که آیا بخاطر برگزاری مراسم عزاداری آنلاین انتظار دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون اداره فرهنگی و مدنی شهرداری تهران بوسیله «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اطلاع دادن آمادگی کردند و چندی دیگر تمایلی به اجرای این رسوم نداشتند، مواردی هم حیات که خود خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که چندی مناطق شهرداری مثل منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که بخاطر عزاداری آنلاین رفتار کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

گردش آنلاین فرآیندی مدرن وجود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای گفتگو هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را احضار می کردیم، در یکی از سراهای خیابان کوچک منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را طلبیدن می کردیم، تو ابتدای عادات تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان فاتحه مراسم، لایواینستاگرام را روشن می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و حتی آشنایان و دوستانش تشریفات را بوسیله صورت حی تماشا کنند. از اعضای منصب یک خانواده می خواستیم با بزرگداشت فاصله مدنی در کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون بخاطر چهار خانواده در روزهای متنوع هفته سوگ آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «بخاطر برگزاری رسم بین هیچ خانواده ای اضطرار نداشتیم، استقبال میان قوم ها هم طوری بود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما در لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر هم دیدار داشتیم. اغلب غم آشنایان بی همتا بودند در برابر ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها در زمانه معین آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این مراسم تنها درون ماه رمضان ادا شده زیرا زمان شیوه نامه تا همان تاریخ بوده، تا اختتام اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که داخل زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان وجود از دست عدالت. او به «شهروند» می گوید در عادات گشت آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، جناب داشته زیرا خانواده محمد از سوگ آنلاین استقبال نکرده بودند، هم این ائتلاف را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و تیمار کام نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و داخل مراسم شرکت کنند: «غلام و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و داخل تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که سنت برگزار شد تضرع کردیم. متشابه سنت ختم درون صومعه. دو نفر بیشتر تو رسم گشت حضرت ظاهر نکردیم و حتی اعضای خانواده مرحوم ترجیح دادند از اینترنت مراسم را ببینند.» او که بعد از مراسم با قوم درجه یک متوفی در مناسبت بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم در لایو اینستاگرام عادات را زنده تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال کم برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری تشریفات سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند قوم خواسته بودند که برای عزیزان موجودی مراسم سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که امر سوگ آنلاین را فاتحه کردیم فرض می کردیم به برهان مسائل فرهنگی آنچنان که باید از مراسم استقبال نشود.» اینها را فداکاری می گوید. او معتقد است که عزا آنلاین در خانواده های ایرانی مسأله جا محذوف ای تراشیدن و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه عادات چند نفره ای که داخل اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به رایگان وجود داشتن این سنت حزن اشاره می نرم ولی این مسأله هم برای بسیاری از قوم هایی که برتر کرونایی خواه غیرکرونایی داشتند توجیهی بخاطر سوگ آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این سوگ آنلاین برگزار شد؛ کامل خرج ها اعم از آستان مداح و قاری و سخنران را غم خود شهرداری پرداخت کرد، مگر داخل مواردی خاص که قوم اصراری بر حضرت خطبه خاص در مراسم داشت.» او می گوید عادات عمدتا در مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان داخل آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره دنباله این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر محدودیت ها باطراوت تر شود، احتمال تداوم این رسوم غصه حیات دارد.»

می گویند مزار سرد است. این احترام سرد که داغ گران کردن را غصه سرد می درنگ. ولی شاید سردی مقبره برای آنهایی که در روزگار کرونا رفتند، رقیق تر عمل کند. سختی که به دید می رسد گشت آنلاین هم کیاست ای برایش نبود.