۴۵ دقیقه تضرع تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک مراسم ختم در لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین بوسیله نقل از روزنامه شهروند، می گویند خاک سرد است. از ابد می گفتند. از قدیم می گفتند بعد از مرگ عزیز، نظر خاکسپاری او داغ بازماندگان را کمتر می یواش. می گفتند تضرع کردن در مراسم سوم و هفتم و چهلمش، جان را سبک می بطی ء. قدیمی ها فکر می کردند ثانیه مرگ مقدم باید کنار شخص زنده هایش ماند. باید مجبورشان کرد تضرع کنند، باید این قدر برایشان تذکر بیماری خواند تا رفته رفته قلب گیرایی رقیق شود. باید این قدر لمحه بوسیله لحظه گریه هایشان آمد که آلام موجودی ناچیز شود. شاید اگر فروردین ٩٩ هم می شد حرف قدیمی ها را شدید گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز سپس از اجل شوهرش ناچیز می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، بعد از گذشت ٥٠روز بوسیله زهرای قبل از مرگ شوهر نزدیک تیز می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش امر تشریفات سومین و هفتم و چهلم را پیدا کرد. چهار دیوار ساختمانی گریه هایش را دیدند و اسباب اتاق ها حکم آنهایی را پیدا کردند که قرار حیات دم بوسیله دم گریه هایش بگذارند تا او استیل شود. اما نشد. هشدارهای گشت ابراز نیافته

روز اول فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر شان را بخاطر ابد خمود حیات. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند عاری اینکه حسی در قرائت شان باشد. تا لحظه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. مردم هایی که هرکدام قوم ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک خانواده ضایع ادخال به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و کاباره ها بسته شدند. ترس از اجل سایه انداخته روی شیوه دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. در آن سو اما آژیر پشت بانگ بود. هشدار اول را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. ناراحتی از انتشار ویروس توسط جسم متوفی سبب ویژگی در فرآیند دفن و خداحافظی با فرد از مشت رفته می شود. از دیگر شعاع امکان برگزاری مراسم سوگواری متعارف و جمع شدن افراد در مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط فصیح آدم محلول و فصل شود، داخل صورتی که شرایط هضم یا محلول و انفصال هیجانات سلبی فراهم نباشد، زمینه برای بروز فرآیند سوگ پیچیده خواه بروز نشده، فراهم خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین بوسیله ایلنا گفته و آژیر داده وجود که سوگ ابراز نیافته می تواند به مصیبت مهلک روند بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره مسری سندرم سوگ ابراز نیافته آژیر داد و از روانشناسان برای درمان آن کمک غبطه. در انزوا و آنلاین گریه کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری درون وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، اجتماع شناس و روانپزشک. هرچند انفراد روزهای ابتدای مسری ویروس کرونا کمینه می شد، اما آمار اجل ومیر، انسان را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را به آدم یاد داده بود. در تنهایی به کنسرت آنلاین رفتن، داخل انزوا بوسیله کلاس درس آنلاین رفتن، انزوا و اینترنتی درون موزه های دنیا سرک کشیدن. راه حل کارگروه های رسیده تیمار خلق بن ای بخاطر سوگواری آنلاین بود. درون انزوا برای هر عزیزی که مرده، تو اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

فرجام سر مجله ای ایجاد شد. هلال احمر در مطلع پای کار آمد و برای از مشت رفتگان تشریفات  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین تو تهران هم به زعم کارشناسان به عارض آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همکاری اداره کل سلامت شهرداری تهران ایفا می شد. به مناطق مختلف شهرداری تهران اخبار کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان سندیت را از مشت دادند، بستگی بگیرند و اول شوند که آیا برای برگزاری مراسم تفرج آنلاین تمایل دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون اداره فرهنگی و مدنی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اطلاع دادن آمادگی کردند و چندی دیگر تمایلی به اجرای این عادات نداشتند، مواردی هم بود که خویشتن خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان عادات برگزار کنیم.» قربانی می گوید که بعضی مناطق شهرداری مثل منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین رفتار کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

سوگ آنلاین فرآیندی مدرن حیات. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ داخل ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه گانه نفر از اعضای درجه یک قوم را طلبیدن می کردیم، تو یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، داخل ابتدای تشریفات تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان شروع مراسم، لایواینستاگرام را روشن می کردیم تا اعضای دورتر قوم متوفی و حتی آشنایان و دوستانش مراسم را به صورت زنده سیاحت کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با پاس فاصله اجتماعی در کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده در روزهای متنوع هفته سوگ آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری مراسم بین هیچ قوم ای جبر نداشتیم، استقبال میان خانواده ها غم طوری حیات که چند نفر از اعضای یک قوم می آمدند اما تو لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر بی قراری ملاقات داشتیم. اغلب هم آشنایان فرد بودند در برابر ما از قبل اطلاع دادن می کردیم که استراحت است چنین مراسمی را برگزار کنیم و آنها در ساعت روشن آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این رسم عزب در ماه رمضان اجرا شده بجای زمان شیوه نامه تا همان تاریخ بوده، تا پایان اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه زاری کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان عالمگیر ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از دست انصاف. او به «شهروند» می گوید تو تشریفات سوگ آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، حضور داشته زیرا خانواده محمد از عزا آنلاین استقبال نکرده بودند، هم این ائتلاف را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و اندوه تمایل نداشتند که از اسلامشهر بوسیله تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «غلام و یکی دیگر از همکاران درون سرای خیابان کوچک نشستیم و در طولانی مدت ٤٥ دقیقه ای که رسم برگزار شد تضرع کردیم. مثل عادات ختم تو کنیسه. دو نفر بیشتر داخل رسوم سوگ آستان جلوه گر نکردیم و حتی اعضای قوم مرحوم ترجیح دادند از اینترنت عادات را ببینند.» او که سپس از سنت با خانواده منصب یک متوفی تو مناسبت بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم داخل لایو اینستاگرام سنت را زنده سیاحت کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال کمتر بخاطر سوگواری آنلاین

به رغم دست افزار های علی ولی استقبال از برگزاری تشریفات سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. تو هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان گیرایی تشریفات سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که حکم سوگ آنلاین را شروع کردیم تصور می کردیم به دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از عادات استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین در خانواده های ایرانی مسأله جا افتاده ای نیست و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه رسوم چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او داخل میانه های صحبتش به رایگان وجود داشتن این رسم غم رمز می بطی ء ولی این مسأله بی آرامی برای بسیاری از قوم هایی که لایق کرونایی خواه غیرکرونایی داشتند توجیهی برای سوگ آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این سوگ آنلاین برگزار شد؛ طولانی هزینه ها اعم از حضور مداح و قاری و سخنران را غم خود شهرداری صیقلی کرد، مگر داخل مواردی خاص که خانواده اصراری بر درگاه سخنرانی اختصاص در تشریفات داشت.» او می گوید مراسم عمدتا در مساجد یا سراهای خیابان کوچک ای برگزار می شد که بتوان تو آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر فردی ها سخت تر شود، حدس تداوم این عادات غصه وجود دارد.»

می گویند مزار سرد است. این قدر سرد که داغ بزرگوار را بی قراری سرد می نرم. اما شاید سردی خاک برای آنهایی که در روزگار کرونا رفتند، سخت تر ارتکاب نرم. مشقت که به نظر می رسد عزاداری آنلاین حزن چاره ای برایش نبود.