۴۵ دقیقه زاری تنهایی متعاقب دوربین گوشی | روایت جالب یک رسم ختم در لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند گور سرد است. از ابد می گفتند. از همیشه می گفتند بعد از مرگ عزیز، دیدن خاکسپاری او داغ بازماندگان را کم می کند. می گفتند تضرع کردن در رسم سومین و هفتم و چهلمش، جان را سبک می کند. قدیمی ها فکر می کردند وقت مرگ عزیز باید کنار بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد تضرع کنند، باید این قدر برایشان ذکر مصیبت خواند تا رفته رفته قلب موجودی ابکی شود. باید این قدر دم به دم گریه هایشان آمد که آلام شان کم شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ هم می شد دست افزار قدیمی ها را جدی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز سپس از مرگ شوهرش ناچیز می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را پژمان بودند، پس ازآن از بخشیدن ٥٠روز به زهرای قبل از مرگ همسر نزدیک تر می شد. ولی نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش امر رسوم سوم و هفتم و چهلم را پیدا کرد. چهار دیوار خانه گریه هایش را دیدند و اسباب حجره ها فقره آنهایی را پیدا کردند که قرار وجود دم به نفس زاری هایش بگذارند تا او سبک شود. ولی نشد. هشدارهای گردش ابراز نیافته

روز اول فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا زندگی شان را برای همیشه پژمان بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی در قرائت شان باشد. تا ثانیه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت عزب اعضای منصب یک خانواده حق ادخال به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و میخانه ها بسته شدند. ترس از مرگ سایه انداخته روی شیوه دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. در آن سو اما هشدار عقب هشدار بود. هشدار فاتحه را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی قوم های داغدار محدودیت هایی دارند. تشویش از پاشیدن ویروس توسط جسم متوفی سبب محدودیت تو فرآیند تدفین و خداحافظی با فرد از دست رفته می شود. از دیگر فروغ امکان برگزاری رسوم سوگواری معمول و جمع شدن افراد داخل مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط فصیح انسان حل و انفصال شود، در صورتی که شرایط هضم خواه محلول و خلع هیجانات منفی فراهم نباشد، شالوده بخاطر بروز فرآیند تفرج پیچیده یا بروز نشده، حاضر خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، مهتر انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و بانگ داده حیات که عزاداری ابراز نیافته می تواند به مصیبت مهلک روانی بدل شود. اما چند روز پس ازآن کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره شیوع سندرم سوگ بروز نیافته آژیر داد و از روانشناسان برای درمان آن کمک اشتیاق. تو انزوا و آنلاین گریه کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری درون وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند فردی روزهای ابتدای مسری ویروس کرونا کمتر می شد، اما آمار اجل ومیر، انسان را ناراحت کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را بوسیله انسان یاد داده حیات. تو تنهایی به کنسرت آنلاین رفتن، در تنهایی بوسیله کلاس درس آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی درون موزه های گیتی سرک کشیدن. اسلوب حل کارگروه های روان بی آرامی ایجاد اساس ای برای سوگواری آنلاین بود. تو انزوا برای هر عزیزی که مرده، در اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

سرانجام قانون روزنامه ای ساختن شد. هلال احمر در ابتدا پای کار آمد و بخاطر از دست رفتگان مراسم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین تو تهران هم به زعم کارشناسان به رخ آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همدستی موسسه کل سلامت شهرداری تهران عمل می شد. به مناطق متنوع شهرداری تهران اعلام کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان شان را از دست دادند، تماس بگیرند و نخست شوند که آیا بخاطر برگزاری مراسم سوگ آنلاین خواهش دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون اداره فرهنگی و مدنی شهرداری تهران بوسیله «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اطلاع دادن آمادگی کردند و بعضی دیگر تمایلی به اجرای این سنت نداشتند، مواردی تیمار بود که خود خانواده ها بستگی می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که بعضی مناطق شهرداری مثل منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که بخاطر سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

تفرج آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را دعوت می کردیم، درون یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را جلب می کردیم، در ابتدای مراسم شمایل فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان فاتحه مراسم، لایواینستاگرام را صریح می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و حتی آشنایان و دوستانش تشریفات را به صورت زنده تماشا کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با رعایت بور اجتماعی تو کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده داخل روزهای متنوع هفته سوگ آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری سنت بین هیچگاه خانواده ای اجبار نداشتیم، استقبال میان خانواده ها اندوه طوری بود که چند نفر از اعضای یک قوم می آمدند اما در لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر بی قراری ملاقات داشتیم. اغلب هم آشنایان بی مانند بودند از طرف ما از قبل اطلاع دادن می کردیم که قرار است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها داخل شایسته کردن برملا آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این عادات عزب در ماه رمضان اجرا شده در برابر زمان شیوه نامه تا همان تاریخچه بوده، تا آخر اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان وجود از دست داد. او بوسیله «شهروند» می گوید در سنت ماتم آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، جناب داشته در برابر قوم محمد از سوگ آنلاین استقبال نکرده بودند، بی قراری این اتفاق را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و غصه گرایش نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در عادات انبازی کنند: «غلام و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و در تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد گریه کردیم. مثل مراسم ختم در مسجد. دو نفر بیشتر در مراسم سوگ درگاه نمایان نکردیم و حتی اعضای خانواده مرحوم ترجیح دادند از اینترنت مراسم را ببینند.» او که بعد از مراسم با خانواده منصب یک متوفی درون ارتباط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم داخل لایو اینستاگرام مراسم را زنده تماشا کرده بودند و از آن خرسند داشتند. استقبال کمتر برای سوگواری آنلاین

بوسیله رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری مراسم عزاداری آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند قوم خواسته بودند که برای عزیزان شان مراسم سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که کار سوگ آنلاین را شروع کردیم فرض می کردیم به دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از مراسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین تو خانواده های ایرانی مسأله مکان افتاده ای تراشیدن و فرهنگ ما سوگواری پرسنل را پذیرفته نه سنت چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به رایگان وجود داشتن این سنت هم اشاره می کند ولی این مسأله هم برای بسیاری از خانواده هایی که عزیز کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی برای عزا آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این سوگ آنلاین برگزار شد؛ طولانی نفقه ها اعم از حضرت مداح و قاری و سخنران را بی آرامی خود شهرداری پرداخت کرد، مگر داخل مواردی اختصاص که خانواده اصراری به خشکی امدن درگاه سخنرانی خاص در رسم داشت.» او می گوید تشریفات عمدتا داخل مساجد یا سراهای خیابان کوچک ای برگزار می شد که بتوان داخل آن اینترنت را غصه تأمین کرد. «درباره امتداد این فرآیند سوگواری آنلاین همگی چیز بوسیله رویت ستاد ملی مقابله با کرونا تماس دارد، چنانچه محدودیت ها سخت تر شود، حدس تداوم این مراسم هم بود دارد.»

می گویند گور سرد است. این قدر سرد که داغ عزیز را حزن سرد می کند. اما شاید سردی مزار بخاطر آنهایی که در زمانه کرونا رفتند، پر اب تر عمل یواش. مشقت که به نظر می رسد سوگ آنلاین هم کیاست ای برایش نبود.