۴۵ دقیقه گریه انزوا پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک تشریفات ختم در لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند خاک سرد است. از همیشه می گفتند. از همیشه می گفتند بعد از مرگ عزیز، نظر خاکسپاری او داغ بازماندگان را کم می کند. می گفتند گریه کردن در تشریفات ثالث و هفتم و چهلمش، جان را سبک می درنگ. قدیمی ها فکر می کردند وقت اجل لایق باید کنار شخص زنده هایش ماند. باید مجبورشان کرد زاری کنند، باید این عزت برایشان تذکر بیماری خواند تا رفته رفته بیرونی شان ابکی شود. باید این جاه دم بوسیله لمحه گریه هایشان آمد که آلام شان اندک شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ غصه می شد حرف قدیمی ها را جدی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز بعد از اجل شوهرش کمتر می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را اندوهناک بودند، بعد از گذشت ٥٠روز به زهرای قبل از اجل همسر نزدیک خیس می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش فقره مراسم سوم و هفتم و چهلم را رک کرد. چهار دیوار ساختمانی گریه هایش را دیدند و اسباب اتاق ها حکم آنهایی را صریح کردند که راحتی بود نفس به دم گریه هایش بگذارند تا او سبک شود. ولی نشد. هشدارهای سوگ ابراز نیافته

روز اول فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر سندیت را برای ابد گرفته بود. رفته رفته مغز روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند عاری اینکه حسی در قرائت سندیت باشد. تا دم نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت عزب اعضای منصب یک خانواده حق دخول بوسیله قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. ترس از اجل سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. داخل آن روشنایی ولی آژیر قفا هشدار حیات. اعلام خطر مطلع را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی خانواده های داغدار انفراد هایی دارند. ترس از انتشار ویروس توسط کالبد متوفی انگیزه ویژگی درون فرآیند دفن و خداحافظی با فرید از دست رفته می شود. از دیگر شعاع امکان برگزاری تشریفات سوگواری معمول و جمع شدن افراد در مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان آدم حل و فصل شود، داخل صورتی که شرایط هضم یا حل و فصل هیجانات منفی فراهم نباشد، مبنا بخاطر بروز فرآیند سوگ پیچیده یا ابراز نشده، حاضر خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و آژیر داده بود که سوگ ابراز نیافته می تواند به مصیبت مهلک قضیه بدل شود. اما چند روز پس ازآن کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره شیوع سندرم عزا بروز نیافته هشدار داد و از روانشناسان برای درمان آن کمک خواست. داخل انزوا و آنلاین زاری کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری در وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای عالمگیر ویروس کرونا ناچیز می شد، اما آمار اجل ومیر، مردم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را بوسیله آدم یاد داده حیات. تو انزوا به کنسرت آنلاین رفتن، در تنهایی به کلاس یادگیری آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی در موزه های جهان سرک کشیدن. اسلوب حل کارگروه های روان هم ابداع زمینه ای بخاطر سوگواری آنلاین حیات. در تنهایی برای هر عزیزی که مرده، داخل اینترنت گریه کردن. تسهیل گرانبها سوگواری آنلاین

پایان طریق نامه ای خلق شد. هلال احمر در ابتدا پای فقره آمد و برای از دست رفتگان عادات  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران هم بوسیله زعم کارشناسان بوسیله رخساره آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همدستی اداره طاس سلامت شهرداری تهران انجام می شد. به مناطق متنوع شهرداری تهران اعلام کرده بودیم با قوم هایی که عزیزان شان را از دست دادند، تماس بگیرند و مطلع شوند که آیا برای برگزاری عادات عزاداری آنلاین تمایل دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، دستیار اداره فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اعلام آمادگی کردند و تعدادی دیگر تمایلی به اجرای این تشریفات نداشتند، مواردی هم حیات که خود خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان رسوم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که بعضی مناطق شهرداری مانند منطقه ٨ و ١٣ جزو مقدماتی مناطقی بودند که برای گردش آنلاین رفتار کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

عزا آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را دعوت می کردیم، درون یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، تو ابتدای رسوم شمایل فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان شروع مراسم، لایواینستاگرام را روشن می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و تا اینکه آشنایان و دوستانش سنت را به عارض حی سیاحت کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با پاس فاصله اجتماعی در بر یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون بخاطر چهار خانواده در روزهای مختلف هفته عزاداری آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «بخاطر برگزاری مراسم بین هیچگاه قوم ای عنف نداشتیم، استقبال میان خانواده ها هم طوری بود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما در لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر هم بازدید داشتیم. اغلب هم آشنایان فرید بودند در مقابل ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است چنین مراسمی را برگزار کنیم و آنها درون شایسته کردن فاش آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این مراسم تنها تو ماه رمضان ایفا شده زیرا زمان شیوه نامه تا همان تاریخ بوده، تا آخر اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه زاری کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان حیات از دست عدل. او به «شهروند» می گوید تو تشریفات سوگ آنلاینی که منطقه١٣ بخاطر محمد برگزار کرد، جناب داشته چون خانواده محمد از تفرج آنلاین استقبال نکرده بودند، بی قراری این ائتلاف را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و غم تمایل نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «من و یکی دیگر از همکاران تو سرای محله نشستیم و داخل تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد تضرع کردیم. مثل مراسم ختم در مسجد. دو نفر بیشتر داخل مراسم تفرج حضرت پیدا نکردیم و تا اینکه اعضای خانواده مرحوم ترجیح دادند از اینترنت رسم را ببینند.» او که پس ازآن از سنت با خانواده درجه یک متوفی تو ربط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم داخل لایو اینستاگرام مراسم را زنده سیاحت کرده بودند و از آن خرسند داشتند. استقبال کمینه برای سوگواری آنلاین

به رغم دست افزار های علی اما استقبال از برگزاری سنت سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان پایگاه سنت سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که امر تفرج آنلاین را مطلع کردیم تصور می کردیم بوسیله دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از سنت استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین داخل خانواده های ایرانی مسأله جا بی ریا ای نیست و نزاکت ما سوگواری جمعی را پذیرفته خیر عادات چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به مجانی بودن این عادات اندوه اشاره می کند اما این مسأله هم بخاطر بسیاری از خانواده هایی که عزیز کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی بخاطر سوگ آنلاین نشده. «تو بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این تفرج آنلاین برگزار شد؛ طولانی هزینه ها اعم از حضور مداح و قاری و سخنران را هم خود شهرداری پرداخت کرد، سوا در مواردی خاص که قوم اصراری به خشکی امدن حضور سخنرانی خاص در سنت داشت.» او می گوید عادات عمدتا در مساجد یا سراهای خیابان کوچک ای برگزار می شد که بتوان داخل آن اینترنت را حزن تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همگی چیز بوسیله نظر ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر محدودیت ها سخت زیرفون شود، احتمال تداوم این تشریفات اندوه وجود دارد.»

می گویند قبر سرد است. این عرض سرد که داغ معزز را حزن سرد می کند. اما شاید سردی خاک برای آنهایی که درون ساعت کرونا رفتند، باطراوت تر ادا نرم. محنت که بوسیله دیدن می رسد گردش آنلاین بی قراری چاره ای برایش نبود.