۴۵ دقیقه گریه تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک رسوم ختم در لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند گور سرد است. از قدیم می گفتند. از قدیم می گفتند سپس از مرگ عزیز، رویت خاکسپاری او مشتعل بازماندگان را کم می بطی ء. می گفتند گریه کردن تو مراسم سوم و هفتم و چهلمش، جان را استیل می بطی ء. قدیمی ها پندار می کردند ثانیه مرگ گران کردن باید کنار شخص زنده هایش ماند. باید مجبورشان کرد گریه کنند، باید این قدر برایشان ذکر مصیبت خواند تا رفته رفته قلب سندیت رقیق شود. باید این احترام دم بوسیله دم گریه هایشان آمد که آلام شان اندک شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ بی آرامی می شد حرف قدیمی ها را شدید گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز بعد از اجل شوهرش کم می شد. شاید چنانچه دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را محزون بودند، بعد از عفو ٥٠روز به زهرای قبل از مرگ شوهر نزدیک تیز می شد. ولی نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش حکم مراسم ثالث و هفتم و چهلم را پیدا کرد. چهار دیوار خانه گریه هایش را دیدند و اسباب اتاق ها کار آنهایی را جلوه گر کردند که قرار وجود لمحه بوسیله دم زاری هایش بگذارند تا او استیل شود. اما نشد. هشدارهای تفرج بروز نیافته

روز نخست فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر موجودی را برای همیشه گرفته بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی در قرائت شان باشد. تا لحظه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. انسان هایی که هرکدام قوم ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک خانواده عبث ورود به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و کاباره ها سپرده شدند. ترس از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. داخل آن سو اما اعلام خطر پشت هشدار بود. هشدار مبدا را اجتماع شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «تو ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. ترس از پاشیدن ویروس توسط جثه متوفی موجب فردی در فرآیند تدفین و خداحافظی با فرد از دست رفته می شود. از دیگر سو امکان برگزاری مراسم سوگواری متعارف و جمع شدن افراد درون عادات سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط فصیح انسان حل و خلع شود، در صورتی که شرایط هضم یا حل و گسستگی هیجانات منفی مهیا نباشد، زمینه برای ابراز فرآیند سوگ پیچیده یا ابراز نشده، فراهم خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و آژیر داده بود که ماتم ابراز نیافته می تواند به بیماری مهلک مسئله بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره مسری سندرم گشت ابراز نیافته اعلام خطر قسط و از روانشناسان برای علاج آن کمک اشتیاق. در تنهایی و آنلاین زاری کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری در وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای مسری ویروس کرونا کمتر می شد، اما آمار اجل ومیر، آدم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را به انسان یاد داده وجود. درون انزوا بوسیله کنسرت آنلاین رفتن، تو انزوا به کلاس پرورش آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی تو موزه های دنیا سرک کشیدن. راه حل کارگروه های روان بی آرامی ایجاد زمینه ای بخاطر سوگواری آنلاین بود. داخل انزوا برای هر عزیزی که مرده، داخل اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

سرانجام شیوه نامه ای ایجاد شد. هلال احمر تو ابتدا پای فرمان آمد و بخاطر از مشت رفتگان عادات  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران حزن به زعم کارشناسان به قیافه آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با انبازی اداره کل سلامت شهرداری تهران انجام می شد. بوسیله مناطق متنوع شهرداری تهران اطلاع دادن کرده بودیم با قوم هایی که عزیزان موجودی را از دست دادند، تماس بگیرند و مطلع شوند که آیا برای برگزاری مراسم تفرج آنلاین تمایل دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون اداره فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اطلاع دادن آمادگی کردند و بعضی دیگر تمایلی به اجرای این تشریفات نداشتند، مواردی هم وجود که خود خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که تعدادی مناطق شهرداری متشابه منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

عزاداری آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ درون ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک قوم را جلب می کردیم، در یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را جلب می کردیم، درون ابتدای مراسم تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان نخست مراسم، لایواینستاگرام را فاحش می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و تا اینکه آشنایان و دوستانش رسوم را بوسیله صورت حی تماشا کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با بزرگداشت فاصله مدنی در کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده در روزهای متنوع هفته عزا آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری رسوم بین هیچگاه خانواده ای اجبار نداشتیم، استقبال میان قوم ها هم طوری بود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما درون لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر بی آرامی بازدید داشتیم. اغلب تیمار آشنایان بی تا بودند بجای ما از قبل اعلام می کردیم که استراحت است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها در ساعت علنی آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این مراسم تنها در ماه رمضان اجرا شده بجای زمان قانون نامه تا همان تاریخ بوده، تا خاتمه اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از مشت داد. او به «شهروند» می گوید تو مراسم سوگ آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، حضور داشته زیرا خانواده محمد از سوگ آنلاین استقبال نکرده بودند، تیمار این پیوستگی را کم ارزش نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و هم تمایل نداشتند که از اسلامشهر بوسیله تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «من و یکی دیگر از همکاران تو سرای خیابان کوچک نشستیم و درون تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که رسم برگزار شد گریه کردیم. مثل رسم ختم تو صومعه. دو نفر بیشتر در رسم سوگ حضور واضح نکردیم و حتی اعضای خانواده مرحوم اولویت دادند از اینترنت رسوم را ببینند.» او که سپس از مراسم با خانواده درجه یک متوفی تو ارتباط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم داخل لایو اینستاگرام مراسم را حی تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال کم برای سوگواری آنلاین

به رغم دست افزار های علی ولی استقبال از برگزاری مراسم گردش آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان سندیت سنت سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که کار عزاداری آنلاین را شروع کردیم تصور می کردیم به دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از مراسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین داخل قوم های ایرانی مسأله جا افتاده ای زدودن و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه رسوم چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او تو میانه های صحبتش بوسیله مجانی بودن این رسم بی آرامی رمز می نرم اما این مسأله غم برای بسیاری از خانواده هایی که عزیز کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی برای سوگ آنلاین نشده. «تو بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این عزا آنلاین برگزار شد؛ تمام نفقه ها اعم از حضور مداح و قاری و سخنران را بی آرامی خود شهرداری پرداخت کرد، سوا در مواردی خاص که قوم اصراری پهلو حضور سخنرانی خاص در مراسم داشت.» او می گوید رسم عمدتا در مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان در آن اینترنت را بی آرامی تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همگی چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر محدودیت ها سخت نمدار شود، ظن تداوم این عادات هم وجود دارد.»

می گویند خاک سرد است. این عزت سرد که مشتعل عزیز را بی آرامی سرد می کند. اما شاید سردی خاک برای آنهایی که تو روزگار کرونا رفتند، شیرهدار تر ارتکاب درنگ. سختی که به نظر می رسد سوگ آنلاین هم رایزنی ای برایش نبود.