۴۵ دقیقه گریه تنهایی عقب دوربین گوشی | روایت جالب یک رسوم ختم داخل لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از نامه شهروند، می گویند خاک سرد است. از ابد می گفتند. از قدیم می گفتند بعد از اجل عزیز، دیدن خاکسپاری او داغ بازماندگان را کم می بطی ء. می گفتند زاری کردن تو مراسم سوم و هفتم و چهلمش، جان را ریختگی می کند. قدیمی ها فکر می کردند وقت مرگ عزیز باید بر بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد گریه کنند، باید این عزت برایشان ذکر بلای ناگهانی خواند تا رفته رفته دل گیرایی شاداب شود. باید این حیثیت لحظه به دم گریه هایشان آمد که آلام پایگاه کم شود. شاید اگر فروردین ٩٩ هم می شد حرف قدیمی ها را اکید گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز پس ازآن از اجل شوهرش کم می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، بعد از بخشیدن ٥٠روز به زهرای قبل از مرگ شوهر نزدیک تر می شد. ولی نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش حکم تشریفات سومین و هفتمین و چهلم را مشخص کرد. چهار دیوار خانه گریه هایش را دیدند و اسباب حجره ها حکم آنهایی را ظاهر کردند که فراغت بود وقت بوسیله وقت زاری هایش بگذارند تا او ریختگی شود. اما نشد. هشدارهای سوگ بروز نیافته

روز اول فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر سندیت را برای همیشه پژمان وجود. رفته رفته مغز روی مغز آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی در قرائت شان باشد. تا وقت نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت عزب اعضای درجه یک خانواده حق ورود به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. سست شدن از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب بازدید نبود. در آن سو اما هشدار دنبال بانگ وجود. هشدار اول را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. خوف از انتشار ویروس توسط پیکر متوفی علت فردی درون فرآیند تدفین و خداحافظی با فرد از دست رفته می شود. از دیگر فروغ امکان برگزاری تشریفات سوگواری معمول و جمع شدن افراد در مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان انسان حل و خلع شود، تو صورتی که شرایط هضم یا حل و مفارقت هیجانات منفی حاضر نباشد، زمینه بخاطر بروز فرآیند تفرج تیره یا ابراز نشده، مهیا خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، مهتر هم گذاری روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و اعلام خطر داده بود که سوگ ابراز نیافته می تواند به بلای ناگهانی کشنده جریان بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره مسری سندرم سوگ بروز نیافته هشدار داد و از روانشناسان برای تداوی آن کمک انتظار. تو تنهایی و آنلاین تضرع کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری در وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند ویژگی روزهای ابتدای شیوع ویروس کرونا کمتر می شد، اما آمار مرگ ومیر، مردم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را به آدم یاد داده حیات. در تنهایی به کنسرت آنلاین رفتن، داخل انزوا به کلاس درس آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی در موزه های دنیا سرک کشیدن. سیاق حل کارگروه های روان هم ساختن مبنا ای بخاطر سوگواری آنلاین حیات. در تنهایی برای هر عزیزی که مرده، در اینترنت گریه کردن. تسهیل گرانبها سوگواری آنلاین

انتها سر نامه ای ایجاد شد. هلال احمر در مطلع پای امر آمد و برای از دست رفتگان مراسم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین داخل تهران هم به زعم کارشناسان به رخساره آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده وجود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همکاری اداره کچل مصونیت شهرداری تهران ارتکاب می شد. به مناطق مختلف شهرداری تهران اخبار کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان موجودی را از مشت دادند، ربط بگیرند و مطلع شوند که آیا برای برگزاری مراسم سوگ آنلاین تمایل دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون سازمان فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اعلام آمادگی کردند و تعدادی دیگر تمایلی به اجرای این مراسم نداشتند، مواردی هم حیات که خویشتن خانواده ها وابستگی می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که تعدادی مناطق شهرداری شبیه منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

عزاداری آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای مصاحبت هایش می گوید. «سه گانه نفر از اعضای درجه یک خانواده را دعوت می کردیم، در یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، در ابتدای مراسم تصویر فرید متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان مطلع مراسم، لایواینستاگرام را روشن می کردیم تا اعضای دورتر قوم متوفی و حتی آشنایان و دوستانش مراسم را به قیافه زنده تماشا کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با رعایت فاصله اجتماعی درون کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده تو روزهای متنوع هفته گردش آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «بخاطر برگزاری مراسم بین هیچ خانواده ای جبر نداشتیم، استقبال میان قوم ها هم طوری بود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما درون لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر هم بازدید داشتیم. اغلب هم آشنایان بی تا بودند زیرا ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها داخل روزگار محسوس آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این عادات تنها در ماه رمضان اجرا شده بمنظور زمان شیوه مجله تا همان تاریخ بوده، تا آخر اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه بخاطر قوم متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان وجود از مشت عدالت. او به «شهروند» می گوید داخل سنت سوگ آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، محضر داشته بجای خانواده محمد از گشت آنلاین استقبال نکرده بودند، بی آرامی این اتفاق را ارزان نمی دانستند و از آن خرسند نداشتند و هم خواهش نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و تو سنت همدستی کنند: «من و یکی دیگر از همکاران درون سرای محله نشستیم و در تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که عادات برگزار شد زاری کردیم. مثل تشریفات ختم در مسجد. دو نفر بیشتر داخل مراسم سوگ آستان ظاهر نکردیم و حتی اعضای قوم مرحوم ترجیح دادند از اینترنت رسم را ببینند.» او که سپس از مراسم با خانواده منصب یک متوفی تو ربط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم در لایو اینستاگرام تشریفات را زنده سیاحت کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال ناچیز برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری مراسم گردش آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. درون هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان گیرایی رسوم سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که کار عزا آنلاین را اول کردیم تصور می کردیم بوسیله دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از مراسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین در قوم های ایرانی مسأله جا افتاده ای نیست و ادب ما سوگواری پرسنل را پذیرفته نه مراسم چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به رایگان بودن این سنت هم اشاره می درنگ اما این مسأله تیمار برای بسیاری از قوم هایی که لایق کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی برای ماتم آنلاین نشده. «داخل بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این عزا آنلاین برگزار شد؛ کامل خرج ها اعم از حضرت مداح و قاری و سخنران را هم خود شهرداری صیقل کرد، مگر درون مواردی خاص که خانواده اصراری به خشکی امدن حضور سخنرانی خاص درون رسوم داشت.» او می گوید عادات عمدتا در مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان در آن اینترنت را تیمار تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر انفراد ها سخت خیس شود، احتمال تداوم این مراسم بی قراری بود دارد.»

می گویند خاک سرد است. این قدر سرد که داغ مرجح را هم سرد می کند. اما شاید سردی خاک بخاطر آنهایی که در روزگار کرونا رفتند، سخت برنده ایفا کند. سختی که به نظر می رسد سوگ آنلاین هم چاره ای برایش نبود.