۴۵ دقیقه تضرع تنهایی تعاقب دوربین گوشی | روایت جالب یک مراسم ختم در لایو اینستاگرام

بوسیله گزارش همشهری آنلاین به نقل از نامه شهروند، می گویند مقبره سرد است. از ابد می گفتند. از همیشه می گفتند بعد از مرگ عزیز، دیدن خاکسپاری او داغ بازماندگان را کم می کند. می گفتند زاری کردن درون تشریفات سوم و هفتمین و چهلمش، جان را سبک می درنگ. قدیمی ها فکر کردن می کردند نفس مرگ عزیز باید به خشکی امدن بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد گریه کنند، باید این احترام برایشان تذکر مصیبت خواند تا رفته رفته دل شان رقیق شود. باید این قدر دم به لمحه گریه هایشان آمد که آلام شان اندک شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ هم می شد حرف قدیمی ها را موکد گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز سپس از مرگ شوهرش کم می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را محزون بودند، سپس از گذشت ٥٠روز به زهرای قبل از اجل شوهر نزدیک تر می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش امر مراسم سوم و هفتم و چهلم را پیدا کرد. چهار دیوار ساختمانی گریه هایش را دیدند و وسایل اتاق ها فرمان آنهایی را پیدا کردند که قرار بود ثانیه بوسیله دم زاری هایش بگذارند تا او استیل شود. اما نشد. هشدارهای گشت بروز نیافته

روز ابتدا فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا عمر شان را برای ابد گرفته بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند عاری اینکه حسی در قرائت شان باشد. تا لحظه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای منصب یک خانواده حق دخول به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. هیجان از اجل سایه انداخته روی روال دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. در آن روشنایی اما هشدار قفا هشدار بود. بانگ اول را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی قوم های داغدار محدودیت هایی دارند. ناراحتی از نشر ویروس توسط قامت متوفی سبب محدودیت در فرآیند تدفین و خداحافظی با بی تا از مشت رفته می شود. از دیگر فروغ امکان برگزاری عادات سوگواری متعارف و جمع شدن افراد در عادات سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان مردم حل و فصل شود، در صورتی که وضعیت هضم یا حل و فصل هیجانات منفی مهیا نباشد، زمینه برای بروز فرآیند عزاداری تیره یا بروز نشده، مجهز خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، مهتر انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین بوسیله ایلنا گفته و هشدار داده وجود که سوگ ابراز نیافته می تواند به بیماری بدخیم قضیه بدل شود. اما چند روز سپس کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره شیوع سندرم عزا ابراز نیافته هشدار داد و از روانشناسان برای علاج آن معاون خواست. در انزوا و آنلاین گریه کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری تو وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، اجتماع شناس و روانپزشک. هرچند فردی روزهای ابتدای مسری ویروس کرونا کمتر می شد، ولی آمار مرگ ومیر، مردم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، تنهایی را به انسان یاد داده بود. در تنهایی بوسیله کنسرت آنلاین رفتن، تو تنهایی به کلاس درس آنلاین رفتن، انزوا و اینترنتی درون موزه های دنیا سرک کشیدن. گونه حل کارگروه های روان اندوه ساختن زمینه ای برای سوگواری آنلاین بود. در تنهایی برای هر عزیزی که مرده، در اینترنت گریه کردن. تسهیل گرانبها سوگواری آنلاین

سرانجام طریق مجله ای ایجاد شد. هلال احمر درون اول پای فقره آمد و برای از دست رفتگان مراسم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران تیمار به زعم کارشناسان بوسیله صورت آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده وجود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همکاری دایره کل مصونیت شهرداری تهران اجرا می شد. به مناطق متنوع شهرداری تهران اعلام کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان پایگاه را از مشت دادند، وابستگی بگیرند و اول شوند که آیا بخاطر برگزاری مراسم سوگ آنلاین مراد دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون راه اندازی فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران بوسیله «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اعلام آمادگی کردند و بعضی دیگر تمایلی بوسیله اجرای این مراسم نداشتند، مواردی تیمار بود که خود خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان رسوم برگزار کنیم.» فداکاری می گوید که بعضی مناطق شهرداری قرین منطقه ٨ و ١٣ جزو مقدماتی مناطقی بودند که برای عزا آنلاین رفتار کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

گشت آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ در ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای منصب یک خانواده را جلب می کردیم، درون یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، داخل ابتدای مراسم تمثال فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان فاتحه مراسم، لایواینستاگرام را نمایان می کردیم تا اعضای دورتر قوم متوفی و حتی آشنایان و دوستانش سنت را به عارض زنده سیاحت کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با رعایت بور اجتماعی در کنار یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون بخاطر چهار خانواده درون روزهای مختلف هفته سوگ آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری سنت بین هیچ خانواده ای اجبار نداشتیم، استقبال میان قوم ها حزن طوری بود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما درون لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر بی آرامی بازدید داشتیم. اغلب هم آشنایان بی مانند بودند برای اینکه ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است چنین مراسمی را برگزار کنیم و آنها درون ساعت علنی آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این مراسم تنها در ماه رمضان اجرا شده در برابر زمان روال نامه تا همان کتاب بوده، تا پایان اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان شیوع ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از دست عدالت. او بوسیله «شهروند» می گوید در مراسم سوگ آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، جناب داشته زیرا قوم محمد از عزا آنلاین استقبال نکرده بودند، تیمار این موافقت را کم ارزش نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و هم گرایش نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «من و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و در طولانی مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد گریه کردیم. شبیه مراسم ختم در مسجد. دو نفر بیشتر درون مراسم گردش حضور پیدا نکردیم و تا اینکه اعضای خانواده مرحوم ترجیح دادند از اینترنت مراسم را ببینند.» او که سپس از مراسم با خانواده منصب یک متوفی در تماس بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم در لایو اینستاگرام عادات را زنده تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال کمینه برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی ولی استقبال از برگزاری تشریفات سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان پایگاه عادات سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که فقره سوگ آنلاین را ابتدا کردیم فرض می کردیم به برهان مسائل فرهنگی آنچنان که باید از مراسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او معتقد است که سوگ آنلاین در خانواده های ایرانی مسأله جا محذوف ای حلق و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه تشریفات چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش به رایگان وجود داشتن این سنت غم رمز می کند اما این مسأله غصه بخاطر بسیاری از خانواده هایی که عزیز کرونایی خواه غیرکرونایی داشتند توجیهی بخاطر تفرج آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این ماتم آنلاین برگزار شد؛ تمام هزینه ها اعم از حضور مداح و قاری و سخنران را بی قراری خود شهرداری پرداخت کرد، مگر در مواردی خاص که قوم اصراری به خشکی امدن محضر سخنرانی خاص در تشریفات داشت.» او می گوید مراسم عمدتا در مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان داخل آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به دیدن ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، چنانچه محدودیت ها ابدار برنده شود، گمان تداوم این مراسم هم حیات دارد.»

می گویند خاک سرد است. این قدر سرد که داغ کسی را عزیز خطاب کردن را هم سرد می کند. اما شاید خنکی گور بخاطر آنهایی که در زمانه کرونا رفتند، ابکی تر عمل نرم. سختی که به نظر می رسد سوگ آنلاین غصه رایزنی ای برایش نبود.