۴۵ دقیقه تضرع تنهایی ظهر دوربین گوشی | روایت جالب یک سنت ختم تو لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند مزار سرد است. از قدیم می گفتند. از قدیم می گفتند سپس از اجل عزیز، رویت خاکسپاری او مشتعل بازماندگان را کمینه می بطی ء. می گفتند تضرع کردن در عادات سوم و هفتم و چهلمش، جان را سبک می نرم. قدیمی ها فکر می کردند لحظه مرگ عزیز باید بر بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد تضرع کنند، باید این قدر برایشان ذکر مصیبت خواند تا رفته رفته بیرونی گیرایی رقیق شود. باید این قدر دم بوسیله نفس گریه هایشان آمد که آلام موجودی کمتر شود. شاید اگر فروردین ٩٩ بی قراری می شد حرف قدیمی ها را اکید گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز بعد از اجل شوهرش کم می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، بعد از عفو ٥٠روز به زهرای قبل از اجل شوهر نزدیک پر حرارت می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش کار مراسم سوم و هفتمین و چهلم را پدیدار کرد. چهار خرابه خانه گریه هایش را دیدند و ادوات حجره ها حکم آنهایی را روشن کردند که قرار وجود نفس به لمحه گریه هایش بگذارند تا او سبک شود. ولی نشد. هشدارهای سوگ ابراز نیافته

روز نخست فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا زندگی موجودی را برای ابد گرفته حیات. رفته رفته عدد روی مغز آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند عاری اینکه حسی درون قرائت شان باشد. تا لحظه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام قوم ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک خانواده حق ورود به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و مهمانخانه ها سپرده شدند. قلق از مرگ سایه انداخته روی طریق دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. در آن سو اما هشدار پشت هشدار بود. آژیر فاتحه را اجتماع شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «داخل ایام کرونایی خانواده های داغدار ویژگی هایی دارند. ترس از سرایت ویروس توسط کالبد متوفی علت فردی در فرآیند تدفین و خداحافظی با بی همتا از دست رفته می شود. از دیگر فروغ امکان برگزاری مراسم سوگواری معمول و جمع شدن افراد تو مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان آدم حل و خلع شود، در صورتی که وضعیت هضم خواه حل و جزئي از جمله هیجانات منفی حاضر نباشد، بن برای ابراز فرآیند سوگ تیره یا بروز نشده، فراهم خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس سندیکا روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و هشدار داده وجود که گردش ابراز نیافته می تواند به بیماری مهلک روانی بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره شیوع سندرم سوگ ابراز نیافته هشدار داد و از روانشناسان بخاطر درمان آن معاون گرایش. درون انزوا و آنلاین تضرع کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری در وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، اجتماع شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای شیوع ویروس کرونا اندک می شد، ولی آمار اجل ومیر، انسان را سراسیمه کرده بود. شدت نگرانی ها، تنهایی را بوسیله مردم یاد داده بود. تو انزوا به کنسرت آنلاین رفتن، در تنهایی به کلاس درس آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی داخل موزه های دنیا سرک کشیدن. راه حل کارگروه های رسیده بی آرامی ایجاد ماخذ ای بخاطر سوگواری آنلاین بود. درون انزوا برای هر عزیزی که مرده، داخل اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

سرانجام شیوه نامه ای ایجاد شد. هلال احمر در مطلع پای حکم آمد و بخاطر از دست رفتگان سنت  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران غم بوسیله زعم کارشناسان به صورت آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده وجود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این مراسم با همکاری اداره طاس اشتی شهرداری تهران انجام می شد. به مناطق مختلف شهرداری تهران اطلاع دادن کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان شان را از دست دادند، تماس بگیرند و مقدمه شوند که آیا برای برگزاری عادات سوگ آنلاین میل دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، دستیار اداره فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اعلام آمادگی کردند و تعدادی دیگر تمایلی به اجرای این مراسم نداشتند، مواردی غصه وجود که خود قوم ها ارتباط می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که بعضی مناطق شهرداری قرین منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

گشت آنلاین فرآیندی مدرن حیات. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ تو ابتدای گپ هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را جلب می کردیم، تو یکی از سراهای خیابان کوچک منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را فراخوانی می کردیم، درون ابتدای رسم تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان شروع مراسم، لایواینستاگرام را واضح می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و تا اینکه آشنایان و دوستانش مراسم را بوسیله صورت حی تماشا کنند. از اعضای درجه یک قوم می خواستیم با رعایت فاصله اجتماعی در پیاده شدن یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده در روزهای مختلف هفته سوگ آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «بخاطر برگزاری تشریفات بین هیچ خانواده ای اجبار نداشتیم، استقبال میان قوم ها هم طوری وجود که چند نفر از اعضای یک خانواده می آمدند اما در لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر اندوه بازدید داشتیم. اغلب هم آشنایان بی نظیر بودند زیرا ما از قبل اعلام می کردیم که قرار است چنین مراسمی را برگزار کنیم و آنها در ساعت مشهود آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این مراسم تنها داخل ماه رمضان اجرا شده بجای زمان عادت نامه تا همان تاریخ بوده، تا آخر اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه بخاطر خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه زاری کردیم

علی یکی از کسانی است که داخل زمان عالمگیر ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از مشت داد. او به «شهروند» می گوید در مراسم عزاداری آنلاینی که منطقه١٣ برای محمد برگزار کرد، حضور داشته در برابر قوم محمد از عزا آنلاین استقبال نکرده بودند، بی آرامی این اتفاق را کم قیمت نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و غم مقصود نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «غلام و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و داخل طولانی مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد گریه کردیم. مثل مراسم ختم تو صومعه. دو نفر بیشتر داخل مراسم سوگ درگاه پیدا نکردیم و تا اینکه اعضای خانواده مرحوم ترجیح دادند از اینترنت مراسم را ببینند.» او که پس ازآن از مراسم با قوم درجه یک متوفی داخل ارتباط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم تو لایو اینستاگرام مراسم را حی تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال کم برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی ولی استقبال از برگزاری مراسم عزا آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. درون هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان موجودی رسم سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که فقره عزا آنلاین را مطلع کردیم تصور می کردیم به دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از رسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او پارسا است که گردش آنلاین در قوم های ایرانی مسأله جا محذوف ای نیست و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته خیر مراسم چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او درون میانه های صحبتش به مجانی بودن این مراسم بی آرامی رمز می کند ولی این مسأله اندوه بخاطر بسیاری از قوم هایی که عزیز کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی برای سوگ آنلاین نشده. «در بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این گردش آنلاین برگزار شد؛ کامل هزینه ها اعم از پیشگاه مداح و قاری و سخنران را اندوه خود شهرداری صیقلی کرد، سوا در مواردی اختصاص که خانواده اصراری بر جناب سخنرانی ویژه درون مراسم داشت.» او می گوید مراسم عمدتا تو مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان در آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره ادامه این فرآیند سوگواری آنلاین همگی چیز به دید ستاد ملی مقابله با کرونا بستگی دارد، اگر محدودیت ها باطراوت مرطوب شود، احتمال تداوم این عادات هم بود دارد.»

می گویند گور سرد است. این قدر سرد که داغ عزیز را غم سرد می کند. اما شاید خنکی خاک بخاطر آنهایی که در روزگار کرونا رفتند، پر اب تر ارتکاب کند. مشقت که به دیدن می رسد سوگ آنلاین اندوه چاره ای برایش نبود.