۴۵ دقیقه گریه تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک مراسم ختم در لایو اینستاگرام

به گزارش همشهری آنلاین بوسیله نقل از روزنامه شهروند، می گویند گور سرد است. از قدیم می گفتند. از همیشه می گفتند سپس از مرگ عزیز، دیدن خاکسپاری او مشتعل بازماندگان را ناچیز می کند. می گفتند تضرع کردن در رسم ثالث و هفتم و چهلمش، جان را سبک می کند. قدیمی ها اندیشه می کردند دم مرگ عزیز باید کنار بازمانده هایش ماند. باید مجبورشان کرد گریه کنند، باید این قدر برایشان ذکر بلای ناگهانی خواند تا رفته رفته قلب شان رقیق شود. باید این احترام دم به دم گریه هایشان آمد که آلام شان کم شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ هم می شد حرف باستانی ها را جدی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز سپس از مرگ شوهرش کمینه می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، بعد از بخشیدن ٥٠روز به زهرای قبل از مرگ شوهر نزدیک تر می شد. اما نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش امر تشریفات سوم و هفتم و چهلم را ظاهر کرد. چهار دیوار مسکن تضرع هایش را دیدند و وسایل حجره ها فقره آنهایی را پیدا کردند که قرار وجود حین به دم گریه هایش بگذارند تا او سبک شود. اما نشد. هشدارهای گشت ابراز نیافته

روز مبدا فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا زندگی شان را بخاطر همیشه پژمان بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی درون قرائت موجودی باشد. تا لمحه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای درجه یک قوم حق ورود بوسیله قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها امانت شدند. ترس از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی خواهان دیدار نبود. در آن روشنایی اما هشدار پشت آژیر بود. اعلام خطر مطلع را اجتماع شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «در ایام کرونایی قوم های داغدار محدودیت هایی دارند. سست شدن از پراکندن ویروس توسط پیکر متوفی سبب محدودیت در فرآیند تدفین و خداحافظی با بی مانند از مشت رفته می شود. از دیگر سو امکان برگزاری مراسم سوگواری متعارف و جمع شدن افراد درون مراسم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط گویا انسان محلول و خلع شود، تو صورتی که شرایط هضم یا حل و جزئي از جمله هیجانات منفی مهیا نباشد، زمینه بخاطر بروز فرآیند گردش تیره خواه ابراز نشده، فراهم خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، مهتر انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین به ایلنا گفته و اعلام خطر داده حیات که گشت ابراز نیافته می تواند به بیماری کشنده جریان بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره شیوع سندرم سوگ ابراز نیافته آژیر رحم و از روانشناسان برای درمان آن دستیار خواست. در انزوا و آنلاین تضرع کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری تو وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای شیوع ویروس کرونا کمتر می شد، اما آمار مرگ ومیر، مردم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، تنهایی را به آدم یاد داده وجود. داخل انزوا به کنسرت آنلاین رفتن، در تنهایی به کلاس درس آنلاین رفتن، انزوا و اینترنتی در موزه های دنیا سرک کشیدن. روش حل کارگروه های فصیح اندوه ساختن زمینه ای برای سوگواری آنلاین وجود. در انزوا برای هر عزیزی که مرده، تو اینترنت گریه کردن. تسهیل گرانبها سوگواری آنلاین

اختتام طریق نامه ای ایجاد شد. هلال احمر در مقدمه پای حکم آمد و برای از مشت رفتگان مراسم  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران هم به زعم کارشناسان به صورت آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این جنس سوگواری ها. «این مراسم با همکاری اداره کل سلامت شهرداری تهران ادا می شد. بوسیله مناطق مختلف شهرداری تهران اخبار کرده بودیم با قوم هایی که عزیزان گیرایی را از مشت دادند، تماس بگیرند و نخست شوند که آیا برای برگزاری مراسم گشت آنلاین غبطه دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون راه اندازی فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران به «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اعلام آمادگی کردند و تعدادی دیگر تمایلی به اجرای این مراسم نداشتند، مواردی هم بود که خود خانواده ها ارتباط می گرفتند و می خواستند که برایشان مراسم برگزار کنیم.» قربانی می گوید که بعضی مناطق شهرداری مشابه منطقه ٨ و ١٣ جزو اولین مناطقی بودند که برای گشت آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

سوگ آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ داخل ابتدای صحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک قوم را احضار می کردیم، داخل یکی از سراهای خیابان کوچک منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را احضار می کردیم، درون ابتدای مراسم تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان ابتدا مراسم، لایواینستاگرام را پدیدار می کردیم تا اعضای دورتر قوم متوفی و تا اینکه آشنایان و دوستانش مراسم را به صورت حی سیاحت کنند. از اعضای درجه یک خانواده می خواستیم با رعایت فاصله مدنی در بر یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار خانواده در روزهای متنوع هفته عزا آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «بخاطر برگزاری رسوم بین هیچگاه قوم ای اجبار نداشتیم، استقبال میان قوم ها بی قراری طوری بود که چند نفر از اعضای یک قوم می آمدند اما تو لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر تیمار بازدید داشتیم. اغلب بی آرامی آشنایان فرد بودند در مدت ما از قبل اخبار می کردیم که قرار است چنین مراسمی را برگزار کنیم و آنها در ساعت معین آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این عادات تنها تو ماه رمضان اجرا شده بمنظور زمان قانون نامه تا همان تاریخچه بوده، تا فرجام اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای قوم متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان مسری ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان حیات از مشت انصاف. او بوسیله «شهروند» می گوید در مراسم عزا آنلاینی که منطقه١٣ بخاطر محمد برگزار کرد، محضر داشته از طرف خانواده محمد از گردش آنلاین استقبال نکرده بودند، هم این اتفاق را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و هم تمایل نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در مراسم شرکت کنند: «من و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و در تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که رسوم برگزار شد تضرع کردیم. مانند رسم ختم در صومعه. دو نفر بیشتر در سنت عزا حضور پیدا نکردیم و حتی اعضای قوم مرحوم ترجیح دادند از اینترنت سنت را ببینند.» او که بعد از مراسم با قوم منصب یک متوفی در تماس بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم در لایو اینستاگرام مراسم را زنده تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال ناچیز برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری مراسم سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که برای عزیزان شان سنت سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که کار سوگ آنلاین را ابتدا کردیم تصور می کردیم بوسیله برهان مسائل فرهنگی آنچنان که باید از رسم استقبال نشود.» اینها را قربانی می گوید. او متقی است که سوگ آنلاین داخل خانواده های ایرانی مسأله جا محذوف ای تراشیدن و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته خیر عادات چند نفره ای که در اینترنت برگزار می شود. او تو میانه های صحبتش بوسیله رایگان بودن این عادات غصه اشاره می کند اما این مسأله هم برای بسیاری از قوم هایی که عزیز کرونایی یا غیرکرونایی داشتند توجیهی برای گردش آنلاین نشده. «داخل بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این عزاداری آنلاین برگزار شد؛ تمام خرج ها اعم از حضرت مداح و قاری و سخنران را هم خود شهرداری پرداخت کرد، مگر در مواردی خاص که خانواده اصراری کنار حضور سخنرانی اختصاص درون مراسم داشت.» او می گوید عادات عمدتا در مساجد خواه سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان در آن اینترنت را غصه تأمین کرد. «درباره امتداد این فرآیند سوگواری آنلاین همگی چیز به دیدن ستاد ملی مقابله با کرونا ربط دارد، چنانچه ویژگی ها باطراوت زیرفون شود، احتمال تداوم این مراسم غم وجود دارد.»

می گویند گور سرد است. این قدر سرد که داغ عزیز را بی آرامی سرد می کند. اما شاید سردی خاک بخاطر آنهایی که در زمانه کرونا رفتند، ابکی تر ارتکاب کند. مشقت که بوسیله رویت می رسد عزا آنلاین غم کیاست ای برایش نبود.