۴۵ دقیقه گریه تنهایی پشت دوربین گوشی | روایت جالب یک مراسم ختم در لایو اینستاگرام

بوسیله گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شهروند، می گویند خاک سرد است. از قدیم می گفتند. از همیشه می گفتند سپس از اجل عزیز، دید خاکسپاری او مشتعل بازماندگان را ناچیز می کند. می گفتند گریه کردن داخل مراسم ثالث و هفتم و چهلمش، جان را ریختگی می کند. قدیمی ها تامل می کردند وقت مرگ عزیز باید کنار شخص زنده هایش ماند. باید مجبورشان کرد زاری کنند، باید این جاه برایشان ذکر بلای ناگهانی خواند تا رفته رفته قلب شان سخت شود. باید این قدر لحظه بوسیله دم تضرع هایشان آمد که آلام موجودی ناچیز شود. شاید چنانچه فروردین ٩٩ تیمار می شد حرف قدیمی ها را قطعی گرفت، دردهای زهرا ٥٠ روز بعد از مرگ شوهرش کم می شد. شاید اگر دوستان و آشناهایش از سمنان سراغش را گرفته بودند، بعد از گذشت ٥٠روز به زهرای قبل از اجل شوهر نزدیک تر می شد. ولی نشد؛ گهگاهی، زنگی، پیام تصویری از دوستانش حکم مراسم سومین و هفتمین و چهلم را پیدا کرد. چهار دیوار خانه گریه هایش را دیدند و اسباب اتاق ها حکم آنهایی را پیدا کردند که قرار حیات وقت بوسیله لمحه گریه هایش بگذارند تا او سبک شود. اما نشد. هشدارهای عزا بروز نیافته

روز شروع فقط دو نفر بودند، آنهایی که کرونا زندگی شان را برای همیشه اندوهناک بود. رفته رفته عدد روی عدد آمد، عددهایی که فقط قرائت می شدند بدون اینکه حسی تو قرائت موجودی باشد. تا لحظه نگارش این گزارش ٨هزارو٢٨١ نفر را کرونا کشته است. آدم هایی که هرکدام خانواده ای داشتند و دوستانی و آشنایانی. پروتکل های وزارت بهداشت می گفت تنها اعضای منصب یک قوم حق ادخال به قبرستان را داشتند. مساجد، تالارها و رستوران ها بسته شدند. تشویش از مرگ سایه انداخته روی سر دوستان و آشنایان و بازماندگان. کسی طالب دیدار نبود. در آن سو اما هشدار قفا هشدار بود. هشدار اول را جامعه شناسان، روانپزشکان و روانشناسان دادند. «تو ایام کرونایی خانواده های داغدار محدودیت هایی دارند. ترس از انتشار ویروس توسط پیکر متوفی سبب محدودیت داخل فرآیند تدفین و خداحافظی با فرد از دست رفته می شود. از دیگر روشنایی امکان برگزاری مراسم سوگواری معمول و جمع شدن افراد در رسوم سوم، هفتم، چهلم و رفت وآمد دوستان و نزدیکان از بین رفته است. هیجانات منفی و دردناک باید توسط روان آدم حل و انفصال شود، درون صورتی که شرایط هضم خواه حل و عزل هیجانات سلبی حاضر نباشد، زمینه بخاطر ابراز فرآیند سوگ پیچیده خواه ابراز نشده، حاضر خواهد شد.» اینها را مریم رسولیان، رئیس انجمن روانپزشکان ایران پانزدهم فروردین بوسیله ایلنا گفته و هشدار داده حیات که سوگ ابراز نیافته می تواند به بلای ناگهانی مهلک قضیه بدل شود. اما چند روز بعد کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت درباره عالمگیر سندرم عزا ابراز نیافته بانگ انصاف و از روانشناسان برای درمان آن دستیار خواست. تو انزوا و آنلاین زاری کردن

کارگروه ها یکی پس از دیگری داخل وزارت بهداشت تشکیل شدند، روانشناس، جامعه شناس و روانپزشک. هرچند محدودیت روزهای ابتدای مسری ویروس کرونا کمتر می شد، ولی آمار مرگ ومیر، مردم را نگران کرده بود. شدت نگرانی ها، انزوا را به آدم یاد داده حیات. تو تنهایی بوسیله کنسرت آنلاین رفتن، در تنهایی بوسیله کلاس درس آنلاین رفتن، تنهایی و اینترنتی درون موزه های گیتی سرک کشیدن. روش حل کارگروه های گویا غصه ساختن اساس ای برای سوگواری آنلاین بود. داخل انزوا برای هر عزیزی که مرده، تو اینترنت گریه کردن. تسهیل گران سوگواری آنلاین

سرانجام ضابطه روزنامه ای ایجاد شد. هلال احمر در ابتدا پای کار آمد و برای از مشت رفتگان عادات  سوگواری برگزار کرد. سوگواری آنلاین در تهران هم بوسیله زعم کارشناسان به عارض آزمایشی اجرایی شد. شهرداری تهران شده بود تسهیل گر این نوع سوگواری ها. «این تشریفات با باهم اتحاد کردن دایره بی مو سلامت شهرداری تهران اجرا می شد. به مناطق متنوع شهرداری تهران اعلام کرده بودیم با خانواده هایی که عزیزان گیرایی را از دست دادند، وفاق بگیرند و مقدمه شوند که آیا بخاطر برگزاری مراسم عزا آنلاین مقصود دارند یا نه؟» اینها را مهدی قربانی، معاون اداره فرهنگی و مدنی شهرداری تهران بوسیله «شهروند» می گوید. «بعضی از خانواده ها اطلاع دادن آمادگی کردند و بعضی دیگر تمایلی به اجرای این عادات نداشتند، مواردی بی آرامی بود که خود خانواده ها تماس می گرفتند و می خواستند که برایشان تشریفات برگزار کنیم.» فداکاری می گوید که چندی مناطق شهرداری مثل منطقه ٨ و ١٣ جزو نخستین مناطقی بودند که برای سوگ آنلاین اقدام کردند. لایوهایی با ٢٠٠ مخاطب    

سوگ آنلاین فرآیندی مدرن بود. این را مرتضی شیربک، مدیر فرهنگی شهرداری منطقه١٣ تو ابتدای مصاحبت هایش می گوید. «سه نفر از اعضای درجه یک خانواده را جلب می کردیم، در یکی از سراهای محله منطقه، یک قاری قرآن، یک سخنران و یک مداح را دعوت می کردیم، در ابتدای مراسم تصویر فرد متوفی را با شمع و خرما جلوی سخنران می گذاشتیم و از زمان مطلع مراسم، لایواینستاگرام را روشن می کردیم تا اعضای دورتر خانواده متوفی و تا اینکه آشنایان و دوستانش مراسم را به قیافه زنده سیاحت کنند. از اعضای منصب یک خانواده می خواستیم با رعایت فاصله مدنی در پهلو یکدیگر بنشینند.» شیربک می گوید تاکنون برای چهار قوم تو روزهای مختلف هفته تفرج آنلاین برگزار کرده اند. او می گوید: «برای برگزاری رسم بین هیچ خانواده ای اجبار نداشتیم، استقبال میان خانواده ها هم طوری بود که چند نفر از اعضای یک قوم می آمدند اما در لایو اینستاگرام معمولا تا ٢٠٠ نفر هم بازدید داشتیم. اغلب هم آشنایان فرد بودند مربوط به ما از قبل اطلاع دادن می کردیم که صبر است این طور مراسمی را برگزار کنیم و آنها درون روزگار رک آنلاین می شدند و آن را می دیدند.» شیربک البته می گوید که این تشریفات تنها درون ماه رمضان ادا شده از طرف زمان ضابطه نامه تا همان تاریخ بوده، تا انتها اردیبهشت ماه، مراسم٣٠ تا ٤٥ دقیقه برای خانواده متوفی برگزار می شد. ٤٥ دقیقه گریه کردیم

علی یکی از کسانی است که در زمان عالمگیر ویروس کرونا، دوستش را که پارکبان بود از مشت داد. او به «شهروند» می گوید داخل رسوم سوگ آنلاینی که منطقه١٣ بخاطر محمد برگزار کرد، جناب داشته زیرا قوم محمد از عزاداری آنلاین استقبال نکرده بودند، تیمار این موافقت را مناسب نمی دانستند و از آن رضایت نداشتند و غم تمایل نداشتند که از اسلامشهر به تهران بیایند و در رسوم شرکت کنند: «من و یکی دیگر از همکاران در سرای محله نشستیم و در تمام مدت ٤٥ دقیقه ای که مراسم برگزار شد تضرع کردیم. شبیه مراسم ختم تو مسجد. دو نفر بیشتر داخل مراسم ماتم درگاه محسوس نکردیم و حتی اعضای قوم مرحوم تقدم دادند از اینترنت رسوم را ببینند.» او که پس ازآن از رسوم با خانواده درجه یک متوفی در ارتباط بوده می گوید آنها و دوستان مرحوم در لایو اینستاگرام رسوم را زنده تماشا کرده بودند و از آن رضایت داشتند. استقبال اندک برای سوگواری آنلاین

به رغم حرف های علی اما استقبال از برگزاری مراسم سوگ آنلاین آنچنان که باید پرتعداد نبود. در هر منطقه شاید چند خانواده خواسته بودند که بخاطر عزیزان شان عادات سوگواری اینترنتی برگزار شود: «از روز اولی که حکم تفرج آنلاین را شروع کردیم فرض می کردیم به دلیل مسائل فرهنگی آنچنان که باید از رسوم استقبال نشود.» اینها را فداکاری می گوید. او پارسا است که عزاداری آنلاین در خانواده های ایرانی مسأله جا افتاده ای نیست و فرهنگ ما سوگواری جمعی را پذیرفته نه سنت چند نفره ای که درون اینترنت برگزار می شود. او در میانه های صحبتش بوسیله رایگان بودن این سنت غصه اشاره می کند ولی این مسأله هم برای بسیاری از خانواده هایی که مرجح کرونایی خواه غیرکرونایی داشتند توجیهی برای عزاداری آنلاین نشده. «داخل بیشتر مناطق شهرداری تهران مواردی از این تفرج آنلاین برگزار شد؛ تمام خرج ها اعم از درگاه مداح و قاری و سخنران را تیمار خود شهرداری پرداخت کرد، سوا داخل مواردی خاص که خانواده اصراری کنار حضور سخنرانی ویژه تو سنت داشت.» او می گوید سنت عمدتا تو مساجد یا سراهای محله ای برگزار می شد که بتوان در آن اینترنت را هم تأمین کرد. «درباره دنباله این فرآیند سوگواری آنلاین همه چیز به نظر ستاد ملی مقابله با کرونا وفاق دارد، اگر انفراد ها سخت تر شود، حدس تداوم این رسم بی آرامی وجود دارد.»

می گویند خاک سرد است. این قدر سرد که داغ عزیز را حزن سرد می درنگ. اما شاید سردی مقبره بخاطر آنهایی که درون شایسته کردن کرونا رفتند، شیرهدار تر عمل کند. ماندگی که به نظر می رسد سوگ آنلاین هم چاره ای برایش نبود.